مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت سینما

صنعت سینما به طور سنتی از انواع مواد شیمیایی برای فیلمبرداری و پردازش فیلم بهره می‌برد، از جمله مواد شیمیایی عکاسی مانند فنیدون و هیدروکینون-مونوسولفونات. با ظهور سینمای دیجیتال، این روش تا حد زیادی کنار گذاشته شده است، اما هنوز هم مواد شیمیایی به عنوان ابزاری برای روایت داستان در بسیاری از فیلم‌ها به کار می‌روند.

فیلم‌های سلولوئید تا سال 1952 به طور عمده در سینماتوگرافی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما تولید آن به دلیل خطرات موجود متوقف شد. سلولوئید نه تنها بسیار قابل اشتعال بود، بلکه تولید آن نیز دشوار و پرهزینه بود. امروزه این نوع فیلم با مواد جدیدتری مانند پلی استر و مایلار جایگزین شده است، هرچند که برخی از کارگردانان هالیوود، از جمله کوئنتین تارانتینو و کریستوفر نولان، هنوز ترجیح می‌دهند از روش‌های سنتی فیلمسازی استفاده کنند.

مواد شیمیایی که معمولا در فیلم ها یافت می شوند

علاوه بر سلولوئیدها، پلی استر و مایلار، مواد شیمیایی نظیر فنیدون و هیدروکینون-مونوسولفونات نیز در گذشته در صنعت فیلم‌سازی رایج بودند. این مواد به طور سنتی در فرآیند رنگ‌آمیزی و تبدیل نگاتیو به چاپ‌های مثبت به کار می‌رفتند.

علاوه بر مواد شیمیایی مورد استفاده در پردازش فیلم، صنعت سینما برای ایجاد جلوه‌های ویژه به مواد شیمیایی انفجاری و قابل اشتعال وابسته بود. با این حال، با ظهور جلوه‌های ویژه دیجیتال، استفاده از این مواد خطرناک به طور قابل توجهی کاهش یافته است. اما سینمای مدرن تنها به CGI محدود نمی‌شود. ابزارهای آتش‌نشانی واقعی هنوز برای ایجاد انفجارها و سایر رویدادهای دراماتیک، هرچند در مقیاس کوچکتر، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اگرچه استفاده از مواد شیمیایی در صنعت فیلمسازی کاهش یافته است، اما این مواد هنوز به عنوان ابزاری محبوب برای روایت داستان در فیلم‌های مدرن به کار می‌روند. انواع مختلفی از مواد شیمیایی همچنان در فیلم‌ها به عنوان وسایل و مواد مصنوعی مورد استفاده قرار می‌گیرند، هرچند به دلیل مسائل ایمنی، به جای استفاده از مواد شیمیایی واقعی، از نمایش‌های تئاتری بهره گرفته می‌شود.

در بسیاری از فیلم‌ها، این مواد شیمیایی حتی به شکل واقعی به نمایش درنمی‌آیند. به عنوان مثال، برخی از فیلم‌ها ادعا می‌کنند که اسید هیدروفلوئوریک می‌تواند بدن انسان بالغ را به طور کامل حل کند، در حالی که این موضوع در واقعیت صحت ندارد (اسیدهای قوی‌تری مانند اسید سولفوریک و اسید نیتریک بسیار مؤثرتر هستند!).

در ادامه، سه نمونه از مواد شیمیایی که معمولاً به عنوان ابزارهای داستانی استفاده می‌شوند، معرفی می‌شود.

1. آرسنیک

از «معماهای جنایی» کلاسیک تا فیلم‌های هیجان‌انگیز مدرن، آرسنیک به عنوان سم انتخابی بسیاری از فیلمنامه‌نویسان شناخته می‌شود. این عنصر به شدت واکنش‌پذیر است و در ترکیبات مختلفی وجود دارد، هرچند که همه آن‌ها به عنوان سم به کار نمی‌روند. به عنوان نمونه، تری اکسید آرسنیک به عنوان یک ماده فعال در داروی درمان لوسمی حاد پرومیلوسیتیک مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اسید آرسنیک (H3AsO4) یکی از ترکیبات سمی آرسنیک است که به طور رایج به عنوان معرف در رنگ‌ها و همچنین به عنوان ماده‌ای مکمل در فلزات و شیشه‌ها به کار می‌رود. این ترکیب به صورت کریستالی سفید و شفاف است.

2. کلروفرم

کلروفرم به طور معمول در صحنه‌های آدم‌ربایی به تصویر کشیده می‌شود و اغلب به اشتباه به عنوان یک ماده با تأثیر فوری بر قربانی نمایش داده می‌شود. در فیلم‌ها معمولاً نشان داده می‌شود که اگر پارچه‌ای آغشته به کلروفرم به زور بر روی بینی و دهان فرد قرار گیرد، او به راحتی هوشیاری خود را از دست می‌دهد.

کلروفرم (CHCl3) مایعی بی‌رنگ است که می‌تواند به سرعت به بخار تبدیل شود. در صنعت، به عنوان حلالی برای لاک‌ها، جلا دهنده‌های کف، رزین‌ها، چسب‌ها، آلکالوئیدها و لاستیک مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین در آزمایشگاه‌های زیست‌شناسی مدارس به عنوان یک عامل بیهوشی برای تشریح قورباغه‌ها به کار می‌رود.

3. لیتیوم هیدروکسید

لیتیوم هیدروکسید (LiOH) ترکیبی است که معمولاً در فیلم‌ها به عنوان بخشی از سیستم‌های تصفیه هوا به نمایش درمی‌آید. به عنوان نمونه، در فیلم آپولو سیزدهم که در سال 1995 با بازی تام هنکس ساخته شد، این ماده جان فضانوردان را نجات داد. با این حال، برخلاف برخی از تصورات نادرست، این داستان بر اساس واقعیت‌های تاریخی است؛ زیرا هیدروکسید لیتیوم واقعاً در فضاپیمای آپولو به کار رفته است.

مواد شیمیایی خطرناک در سینما
مواد شیمیایی خطرناک که در صنعت سینما استفاده می‌شوند، معمولاً بسیار قابل اشتعال، خورنده، سمی و سرطان‌زا هستند. این مواد به طور سنتی در مقادیر زیاد برای پردازش فیلم‌ها ذخیره می‌شدند. فیلم‌های سلولوئیدی به خودی خود خطرناک هستند، زیرا به شدت قابل اشتعال بوده و تحت شرایط خاص می‌توانند به طور خودبه‌خود مشتعل شوند.

در ادامه، چهار مورد از خطرناک‌ترین مواد شیمیایی که در تاریخ سینما به کار رفته‌اند، معرفی می‌شود:

نیتروسلولز – تا سال 1952 که با پلی استر و مایلار جایگزین شد، به طور گسترده در فیلم ها استفاده می شد. همراه با امولسیون ها و پوشش های فیلم، بسیار قابل اشتعال بود.
آزبست – آزبست یک فیبر معدنی بسیار سرطان زا است که می تواند باعث بیماری های تنفسی جدی شود. از لحاظ تاریخی برای پوشش دیوارها و سقف ها برای محافظت از آنها در برابر آتش سوزی ناشی از اشتعال خود به خودی فیلم های سلولوئید استفاده می شد.
پتروشیمی ها – اینها مخلوط های هیدروکربنی آلیفاتیک هستند که حاوی متان، استیلن و پروپان هستند. آنها معمولاً برای تمیز کردن فیلم ها استفاده می شدند.
مواد شیمیایی پیروتکنیک – حتی در عصر تکنولوژی CGI، بسیاری از فیلمسازان (به ویژه در ژانر اکشن) هنوز از مواد شیمیایی آتش‌زا برای جلوه‌های ویژه دراماتیک مانند انفجار استفاده می‌کنند. این مواد شیمیایی عبارتند از پرکلرات پتاسیم، نیترات پتاسیم، پودر آلومینیوم، پودر گوگرد، زغال سنگ، تیتانیوم، منیزیم، نیترات استرانسیم و نیترات باریم. همه آنها به شدت انفجاری و قابل اشتعال هستند.

خطرات ایمنی برای مواد شیمیایی در صحنه نمایش چیست؟

خطرات ایمنی ناشی از استفاده از مواد شیمیایی در محیط شامل آلودگی و مسمومیت مواد غذایی، استنشاق بخارات، احتمال آتش‌سوزی یا انفجار و همچنین آسیب‌های پوستی یا چشمی ناشی از مواد شیمیایی خورنده است. برای کاهش این خطرات، می‌توان از لباس‌های محافظ استفاده کرده و مواد شیمیایی را در زمان عدم استفاده به‌طور ایمن از دسترس افراد دور نگه داشت.

آیا امروزه از این مواد شیمیایی استفاده می شود؟

اکثر مواد شیمیایی خطرناک که به طور سنتی در فرآیند فیلم‌سازی و پردازش مورد استفاده قرار می‌گرفتند، امروزه دیگر کاربردی ندارند. این تغییر عمدتاً به دلیل پیشرفت‌های فناوری در صنعت فیلم‌سازی و انتقال از فرمت‌های آنالوگ به دیجیتال است.

اگرچه برخی از فیلم‌سازان هنوز از مواد شیمیایی آتش‌زا برای ایجاد جلوه‌های ویژه در صحنه‌های فیلم‌برداری استفاده می‌کنند، این کار معمولاً در مقیاس کوچک انجام می‌شود و نتایج به‌طور دیجیتالی بهبود می‌یابند.

چه فیلم هایی از این مواد شیمیایی استفاده کرده اند؟

در طول قرن اول تاریخ سینما، تمامی ژانرهای فیلم از مواد شیمیایی خطرناک به منظور ایجاد جلوه‌های ویژه یا در فرآیند تولید فیلم بهره می‌بردند. اما امروزه، استفاده از این مواد خطرناک برای جلوه‌های ویژه عمدتاً به فیلم‌های اکشن و علمی تخیلی که به انفجارهای دراماتیک نیاز دارند، محدود شده است.

خلاصه

به طور سنتی، مواد شیمیایی در صنعت سینما به عنوان بخشی از فرآیند توسعه فیلم و برای ایجاد جلوه‌های ویژه به کار می‌رفتند. با این حال، با ظهور فناوری دیجیتال، این روش‌ها تا حد زیادی جای خود را به تکنیک‌های جدید داده‌اند. با این وجود، برخی از فیلمسازان هنوز در مقیاس کوچک از مواد شیمیایی برای ایجاد اثرات آتش‌زا استفاده می‌کنند. همچنین، مواد شیمیایی در بسیاری از فیلم‌ها به عنوان ابزاری رایج در طراحی داستان به کار می‌روند؛ به عنوان مثال، آرسنیک معمولاً به عنوان سم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

منبع:https://www.chemicals.co.uk/blog