شیمی ال اس دی

خرده‌فرهنگ هنری الهام‌گرفته‌شده یا حتی از LSD (دی‌اتیل آمید اسید لیسرژیک) به خوبی مستند شده است، اما در مورد علم پشت LSD چطور؟ منشأ این دارو چگونه و از کجاست؟ ال اس دی چگونه کار می کند و چه تاثیری بر افراد می گذارد؟ ما در این مقاله به این سوالات پاسخ خواهیم داد.

مسلماً ال اس دی یکی از داروهای تعیین کننده ای است که موسیقی، هنرهای تجسمی و فرهنگ عامه را در دهه 1960 تحت تأثیر قرار داد. این دوره ای بود که در آن فرهنگ به اصطلاح روانگردان متولد شد که با پیراهن های رنگی و موسیقی راک روانگردان تجسم یافت.

منشا ال اس دی چیست؟

اگرچه LSD به عنوان یک داروی تفریحی استفاده می شود، اما در ابتدا توسط دانشمندان برای تولید داروهای جدید ساخته شد.

آلبرت هافمن، شیمیدانی که توسط شرکت داروسازی ساندوز کار می کرد، در سال 1938 در حین تحقیق بر روی یک محرک خون، ال اس دی را سنتز کرد. عوارض جانبی توهم زا این دارو در سال 1943 زمانی که هافمن به طور تصادفی مقداری ال اس دی مصرف کرد کشف شد.

چه چیزی منجر به سوء مصرف ال اس دی شد؟

25 میلی گرم LSD برای ایجاد توهمات واضح کافی است. از قضا، برخی از دانشمندان، پزشکان و روانشناسان مسئول باز کردن دریچه های سوء مصرف مواد برای ال اس دی بودند.

به عنوان مثال، تیموتی لیری، روانشناس دانشگاه هاروارد، ال اس دی و سایر داروهای روانگردان مشابه را تبلیغ کرد. او بعداً به دلیل جرایم مربوط به مواد مخدر دستگیر، متهم و زندانی شد.

به دلیل اثرات عصبی شیمیایی ال‌اس‌دی، روان‌پزشکان آزمایش‌های زیادی را بین دهه‌های 1940 و 1960 انجام دادند و از LSD برای کشف کاربردهای درمانی و پزشکی این دارو استفاده کردند. آنها از این نظر شکست خوردند و هیچ اثر دارویی ال اس دی را کشف نکردند و نمونه های رایگان شرکت داروسازی ساندوز منجر به سوء مصرف مواد شد.

این تقاضا به تولید غیرقانونی ال اس دی در سراسر جهان دامن زد. بر اساس گزارشی بر اساس نظرسنجی ملی خانوارها در مورد سوء مصرف مواد مخدر، حدود 20.2 میلیون آمریکایی 12 ساله و بالاتر حداقل یک بار در زندگی خود از ال اس دی استفاده کرده اند.

داروی LSD مخفف چیست؟

LSD مخفف نام شیمیایی آن، لیسرژیک اسید دی اتیل آمید است. این نام نشان دهنده چگونگی تشکیل ترکیب از واکنش دو ترکیب است. بیشتر با نام‌های رنگارنگ دیگری مانند اسید، بلاتر، آفتاب کالیفرنیا، نقطه‌ها و Electric Kool-Aid شناخته می‌شود.

دو ترکیب لازم برای سنتز LSD در نام خود آمده است. از تراکم رسمی اسید لیزرژیک با دی اتیلامین سنتز می شود. این نوعی آلکالوئید است که از گروه قارچ های ارگوت از جنس Claviceps مشتق شده است.

بسیاری از گونه های قارچ زیر جنس کلاویپس دارای خواص توهم زایی هستند. جزء اسید لیسرژیک LSD از هیدرولیز قلیایی ترکیبات لیسرگامید از Claviceps purpurea و سایر قارچ های مرتبط به دست می آید. اسید لیسرژیک با دی اتیل آمین با فعال کردن اسید با استفاده از فسفوریل کلرید و معرف های جفت پپتیدی واکنش می دهد.

ساختار شیمیایی LSD

LSD یک ترکیب پیچیده با فرمول شیمیایی C20H25N3O و وزن مولکولی 323.4 گرم بر مول است.

نام بین المللی غیر انحصاری (INN) برای LSD، لیسرژید است. نام اتحادیه بین المللی شیمی محض و کاربردی (IUPAC) برای LSD تا حدودی لقمه ای است:

9،10-دیدهیدرو-N،N-دی اتیل-6-متیل ارگولین-8β-کربوکسامید

نام IUPAC دقیق تر و دقیق تر است زیرا اجزای مولکولی و موقعیت آنها را توصیف می کند. LSD دارای گروه های عملکردی مولکولی زیر است:

• گروه کربوکسیلیک اسید – گروهی که حاوی اکسیژن با پیوند دوگانه است
• گروه آمین اولیه – اولین گروه حاوی نیتروژن
• گروه آمین ثانویه – گروه دوم که حاوی نیتروژن است

در همین حال، موارد زیر در نام IUPAC نشان داده شده است:

• موقعیت های گروه های عملکردی
• انواع گروه های عملکردی
• طولانی ترین زنجیره کربن پیوسته
• تعداد کربن در طولانی ترین زنجیره
• گروه های منشعب

ساختار مولکولی و گروه های عملکردی LSD نحوه واکنش مولکول با سایر مواد شیمیایی و نحوه اتصال آن با گیرنده های سلول های مغز را تعیین می کند.

ال اس دی چگونه کار می کند؟

ال اس دی یک داروی توهم زا قوی است که شیمی مغز را تغییر می دهد. این باعث ایجاد توهم می شود زیرا عملکرد طبیعی انتقال عصبی را که احساسات را تفسیر می کند، قطع می کند. این سروتونین را تقلید می کند که یک انتقال دهنده عصبی است که خلق و خو و احساس خوشبختی را تنظیم می کند.

از 14 نوع گیرنده سروتونین در مغز، مولکول های LSD با گیرنده خاصی به نام 5-HT2A متصل می شوند. وقتی این اتفاق می افتد، ادراکات حسی درهم می شوند.

تصاویر ذهنی یا انتزاعی با تصاویر درک شده از اشیاء واقعی مخلوط می شوند. حواس دیگر مانند بویایی، شنوایی و چشایی نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند. در برخی موارد، فردی که دارو مصرف می‌کند ممکن است دچار سیناستزی شود، حالتی که در آن حواس شما در هم می‌آیند. برای مثال رنگ ها را بو می کنید یا صداها را می چشید

ال اس دی اثرات روانگردانی بر روی شیمی مغز دارد

تجربه مصرف ال‌اس‌دی می‌تواند واقعاً «روان‌گردان» باشد، زیرا اختلاط گیج‌کننده ادراکات حسی و تصاویر ذهنی انتزاعی است. بر خلاف سایر داروها، LSD از نظر فیزیکی اعتیادآور نیست، اما می تواند باعث تغییرات جدی و طولانی مدت در شیمی مغز شود.

از جمله عوارض مصرف ال اس دی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• حالت تهوع
• توهمات
• افزایش ضربان قلب
• لرزش
• روان پریشی
• پارانویا
• اضطراب

آیا ال اس دی شیمی مغز شما را تغییر می دهد؟

از نظر شیمیایی، LSD شبیه به برخی از مواد شیمیایی طبیعی در مغز مانند سروتونین و دوپامین است. این دارو با گیرنده های سروتونین شما متصل می شود و از اعمال طبیعی این شیمیایی عصبی جلوگیری می کند.

با این حال، تحمل دوپامین را افزایش نمی دهد. برخی از مسیرهای دوپامین در مغز نقش مهمی در رفتارهای با انگیزه پاداش دارند. برخی از داروهای اعتیاد آور مانند مت، دوپامین را سرکوب می کنند و تحمل دوپامین را افزایش می دهند. در نتیجه، فردی که چنین دارویی مصرف می کند، به مواد مخدر وابسته یا معتاد می شود. ال اس دی اینگونه روی مغز اثر نمی کند.

اگرچه علم پشت LSD در مورد ماهیت غیر اعتیادآور آن قطعی است، اما می تواند به طور قابل توجهی شیمی مغز و به طور بالقوه خود ساختار مغز را تغییر دهد.

بر اساس یک مطالعه در سال 2018، ال اس دی و سایر داروهای روانگردان می توانند تعداد شاخه ها و خارهای دندریتیک (برجستگی های کوچک) روی نورون ها را افزایش دهند. آنها همچنین دریافتند که این داروها تعداد سیناپس‌ها یا اتصالات بین نورون‌ها را در موش‌های مورد آزمایش افزایش می‌دهد.

اگر این نتایج برای انسان ها نیز صادق باشد، داروهای روانگردان به طور بالقوه می توانند برخی از بیماری های عصبی-روانی ناتوان کننده طولانی مدت مانند اختلالات دوقطبی را درمان کنند. در مطالعه‌ای با عنوان «روان‌گردان‌ها انعطاف‌پذیری ساختاری و عملکردی عصبی را ترویج می‌کنند»، هم از حیوانات زنده و هم از نمونه‌های مغزی استفاده شد.

اگرچه LSD و سایر داروهای روانگردان در بسیاری از نقاط جهان غیرقانونی هستند، پتانسیل درمانی آنها ممکن است دولت ها را وادار کند که آنها را برای اهداف پزشکی تنظیم کنند. اگرچه احتمالاً هنوز چندین دهه طول می کشد، آزمایش های زیادی و آزمایش های حیوانی قبل از تأیید کاربرد درمانی برای انسان ها انجام شود.